Tuesday, April 3, 2012

ఏవిటా డబ్బా ప్రశ్న!

ఎర్రటి ఎండాకాలం,మధ్యాహ్నం ఎండ సర్రసర్రమని వీపు బద్దలుగొడుతుంది.అప్పుడే పాలు తాగి సగం నిద్రలో జోగుతున్నాను నేను.అంతకన్నా ముఖ్యమైన పనులేమి లేవు చెయ్యడానికి.ఎందుకంటే మరి నా వయస్సు ఇంకా మూడు రోజులే కదా!ఏదో నాపాటికి నేను ఎవ్వరిని ఇబ్బంది పెట్టకుండా నా బంగారు భవిష్యత్తు గురించి కలలు కంటుంటే నాకోసం విజిటర్స్!ఈ టైంలో విజిటర్స్ ఏంటి? ఏ!ఓ వేళాపాళా లేదా అని నా సెగట్రీ(అదే,మా అమ్మ)మీద అరుస్తుంటే సెలబ్రిటీలన్నాక ఇలాంటివి కొన్ని తప్పవు మరి అని సర్దిచెప్పారు.ఆ వచ్చినావిడ మానాన్న తరపు బంధువు.నాకు నాయనమ్మ వరస అవుతుంది.వస్తూనే,అయ్యో పాపం!మళ్ళీ ఆడపిల్లే పుట్టిందా?ఈసారయినా మగపిల్లాడు పుడతాడనుకున్నాను!అని ఒకటే ఏడుపు మొదలుపెట్టింది.

మళ్ళీ ఆడపిల్లే పుట్టిందా?....ఏవిటా డబ్బా ప్రశ్న! అసలు ఈ ఆడపిల్ల,మగపిల్లాడు తేడా ఏంటి? నాకిప్పుడే తెలియాలి! అసలు ఈ మీటింగే నాకు నచ్చలేదు,పైగా ఈ ముసలి నన్ను చూసి ఏడుస్తుందేవిటి?

నాచిన్నప్పుడు రాజమ్మ అని ఒకామె పక్కనే ఉన్న పల్లెటూరు నుండి గంపలో పాలసీసాలు,క్యాన్లు పెట్టుకొని పాలుపొయ్యడానికి మాకాలనీకి వచ్చేది.పోసేది నీళ్ళపాలే అయినా వేరే దారిలేక అందరు ఆమె దగ్గరే పాలు తీసుకొనేవాళ్ళు.కాలనీలో అందరికి పాలు పొయ్యడం అయ్యాక తీరిగ్గా తొమ్మిదింటికి మా ఇంటికి వచ్చేది.లేటుగా వచ్చిందికాక,నీళ్ళపాలు పోసిందికాక,ఆ పాలతో టీ పెట్టించుకొని తాగి వెళ్ళేది.అప్పటికి మా అక్క బడికి వెళ్ళిపోయేది,మరి నేనేమో ఇంట్లోనే అమ్మకి తోడుగా ఉండేదాన్ని.అప్పుడప్పుడు నాతో ఆడుకోవడానికి రాజు,కృష్ణ వచ్చేవాళ్ళు.ఒకరోజు మేము ముగ్గురం ఆడుకుంటుంటే,రాజమ్మ నన్ను పిలిచి రాజు,కృష్ణలని చూపించి వీళ్ళిద్దరిలో ఎవరిని పెళ్ళి చేసుకుంటావు అని అడిగింది.

ఏవిటా డబ్బా ప్రశ్న! అసలు పెళ్ళేవిటి? ఒక్కళ్ళనే ఎందుకు చేసుకోవాలి? ఇద్దరిని పెళ్ళి చేసుకుంటా అని చెప్పాను.నేను చెప్పిందాంట్లో అంత విచిత్రమేవిటో కాని రాజమ్మ దొర్లిదొర్లి నవ్వుతుంది.వంటింట్లో ఉన్న మా అమ్మని పిలిచి"చిట్టెమ్మ వీళ్ళిద్దర్ని పెళ్ళి చేసుకుంటుందంట!" అని చెప్పి మళ్ళీ నవ్వుతుంది.అది విని మా అమ్మ కూడ నవ్వుతుంటే నాకు బోలెడంత కోపమొచ్చింది."అవును ఇద్దరిని పెళ్ళి చేసుకుంటా,ఇద్దరిని పెళ్ళి చేసుకుంటా" అని ఏడుస్తుంటే సరేలే,చేసుకుందువులేగాని ఆఏడుపు ఆపు అని అమ్మ నన్ను ఎత్తుకొని లోపలికి వెళ్ళింది. రాజమ్మ ఇంకా దొర్లుతానే ఉంది.రాజు,కృష్ణ..అమ్మో,ఇప్పుడు మేము చిట్టిని పెళ్ళి చేసుకోవాలా అని బిక్కమొహాలు వేసుకొని చూస్తున్నారు.

"నాకు ఇంజనీరింగ్ అయిపోగానే క్యాంపస్ సెలక్షన్స్ లో సత్యంలో జాబ్ వచ్చింది" అని చెప్పేవాళ్ళని చూస్తే "అబ్బ!ఛ!!"అనాలనిపిస్తుంది నాకు.ఎందుకంటే నాకు అలా రాలేదు కాబట్టి.నాలాంటోల్లని జనాలు ఎందుకు పనికి రానివాళ్ళని చూసినట్టు చూస్తుంటే ఇంకా మండిపోయేది.అబ్బో ఇంజనీరింగ్ అయిపోయాక,జాబ్ రావటానికి మధ్య ఎన్నెన్ని సాహసయాత్రలు,చిత్రవిచిత్రాలు జరిగాయో!!అవన్ని రాయాలంటే ఓఏడాది పడుతుందేమో!ఈలోపు మన జీవితం గురించి మనకన్నా,మన అమ్మానాన్నలకన్నా మన ఇంటి చుట్టుపక్కలవాళ్ళు ఎక్కువ హైరానా పడిపోతుంటారు.వాళ్ళళ్ళో కూడ ఓరవ్వంత ఎక్కువ చేసేది,అదే అతి అంటారే అది,అలా అతి చేసేది ఎవరమ్మా అంటే,ఓమివాళ్ళమమ్మి.వాడి పేరు ఓంప్రకాశ్.వాళ్ళమ్మ వాడ్ని ఓమి అని పిలుస్తుంది.వాడు నా క్లాసే!"చిట్టి,నీకు జాబ్ ఇంకా రాలేదా!?!?ఓమి పూణె వెళ్ళాడు,ఓమి ఆస్ట్రేలియా వెళ్ళాడు,ఓమి కూరలో వాము వేసుకొని తిన్నాడు"ఇలా బ్రెయిన్ దొబ్బిచ్చేది.

ఓసారి ఒక పెళ్ళిలో ఓమివాళ్ళమమ్మి కనపడింది.మళ్ళీ మొదలురా బాబు అని అనుకున్నాను.

ఓమివాళ్ళమమ్మి: ఏంటి చిట్టి జాబ్ వచ్చిందంటగా,మీ అమ్మ చెప్పింది.
నేను: అవునాంటి.

ఓమివాళ్ళమమ్మి: బెంగుళూరులో అంటగా!

నేను : అవునాంటి. అన్ని తెలుసు కదా!మళ్ళీ ఏంటి తల్లీ ఈ ఇంటర్వ్యూ!

ఓమివాళ్ళమమ్మి: జీతమెంత?

నేను: ఏవిటా డబ్బా ప్రశ్న! ఎందుకాంటీ, నాకు డబ్బులు సరిపోకపోతే నెలకి ఓ పదివేలు మీరు పంపిస్తారా?

ఆతరువాత మా అమ్మ నాకు క్లాస్ తీసుకుందని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరంలేదనుకుంటా!

నాపెళ్ళి హడావిడి ముగిసింది.మా అత్తగారింట్లో ఆరోజు సత్యనారాయణస్వామివ్రతం చేస్తున్నారు.ఇంకాసేపట్లో పూజ మొదలవుతుందనగా,మావారి పిన్ని ఒకావిడ నాదగ్గరికొచ్చి"ఇదిగో కోడలా,మీసంబంధం చేసుకోవలా,వద్దా అని మీ అత్తగారు వెనకాముందు ఆలోచిస్తుంటే,నేనే చేసుకోమ్మని గట్టిగా చెప్పాను.నేను చెప్పబట్టే మీఅత్తగారు ఒప్పుకున్నారు.ఈఇంట్లో నామాటకి అంత పవర్ ఉంది.నాతో జాగ్రత్తగా ఉండు మరి"అని చెప్పింది.ఇది డబ్బాప్రశ్న కాదు.డబ్బాడైలాగ్!ప్రతి పెళ్ళిలో ఇలాంటి ఐటంగాళ్ళు కనీసం ఒక్కరైనా ఉంటారనుకుంటా!అసలు తాము లేకపోతే జనాలకి పెళ్ళిళ్ళే అవ్వవని ఓ తెగ ఫీల్ అయిపోయేవాళ్ళు.ఇప్పటికి నాకు మావారికి ఏవైనా గొడవ జరిగితే,నేను "అసలు మిమ్మల్ని కాదు,మన పెళ్ళి కుదిర్చిన మీపిన్నిని అనాలి" అని అంటుంటాను :)

2011 సవంత్సరం,ఫిబ్రవరి నెలలో ఒకానొక రోజు నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను.పెద్ద ఆకాశం,నేల తలక్రిందులయ్యేంత పెద్ద విషయమేమి లేదు.జస్ట్ నేను శాఖాహారిగా మారిపోయాను.ఇంక చూడాలి సామిరంగా..

ఏం!నువ్వేమయినా PETA కి అంబాసిడర్ అవ్వాలా ఇప్పుడు నాన్ వెజ్ మానేసి?
డబ్బా ప్రశ్న!

ఎన్నిరోజులు ఉంటావు నాన్ వెజ్ తినకుండా?
డబ్బా ప్రశ్న!

క్రాంతి ఎలాగయినా నేను నీతో నాన్ వెజ్ తినిపిస్తాను!
ఏడ్చావులే! డబ్బా ఛాలెంజ్!!

ఇప్పటికి సంవత్సరమయిందిగా,ఇంక మళ్ళీ నువ్వు నాన్ వెజ్ తినడం మొదలుపెడితే మంచిది.
డబ్బా సలహా!









Wednesday, March 7, 2012

మీకు పింక్ఆ,బ్లూఆ?

మొన్న శనివారం రోజు ఇంట్లో ఖాళీగా ఉన్నాను.ఖాళీగా ఉండి బోరుకొట్టడం కూడ బోరు కొట్టేసాక,అమ్ముకుట్టిని తీసుకొని షాపింగ్ మాల్ కి వెళ్ళాను.అక్కడ నాలాగే చాలామంది క్రెడిట్ కార్డులు పట్టుకుని ఎక్కడ ఏ స్వైపింగ్ మెషిన్ కనిపిస్తుందా,గీకేద్దాం అని కసిగా పరుగులు పెడుతుంటే ఆహా,సరైన చోటకే వచ్చాను అని అనుకున్నాను.ఈరోజు నా డబ్బులు ఎవరికివ్వాలా అని నా గుండుని గుండ్రంగా తిప్పిన పిదప Toysrus కనిపించింది.టాయ్స్ ఆర్ అజ్జో అజ్జో అంటున్నాడు ఏమాత్రం బొమ్మలున్నాయో అనుకుంటు లోపలికి వెళ్ళాను.బోలెడన్ని అరల్లో వరసగా బొమ్మలు.కనపడ్డాయి కదా అని ఓ కొనెయ్యడం కాదు.దానికి ఓ లెఖ్ఖ ఉంది.

ముందుగా మీ బుడత అమ్మాయా,అబ్బాయా!...ఓకె,అమ్మాయి.

వయస్సు 0-3నెలలు,3-6నెలలు,6-12నెలలు,12-24నెలలు,3-4సంవత్సరాలు...సరె,12-24నెలల సెక్షన్ కి వెళ్ళాను.

అవును,ఇంతకీ 0-3నెలల పిల్లలకి బొమ్మలతో ఆడుకునే టైం ఉంటుందా?uploading,downloading,బజ్జోడం వీటికే టైం సరిపోదు వాళ్ళకి.అంత పసిబిడ్డ ఏం బొమ్మలతో ఆడుకుంటుంది చెప్మా!

ఇన్ని సెక్షన్ల మధ్య మా కేటగిరి బొమ్మలు ఉన్నచోటికి రాగానే ఓవైపంతా గులాబి రంగు బొమ్మలు,గులాబి రంగు ప్యాకేజింగ్ కనపడగానే,ఓలమ్మో,మా KCR అన్నగాని ఈడ మీటింగ్ గాని పెట్టిండా ఏంది అని అన్ని దిక్కులు ఓపాలి సూసినాక ఎవ్వరు అవుపడలే!అసలు విషయం అప్పుడర్ధమయ్యింది.అమెరికాలో చిన్నప్పట్నుంచే పిల్లల బ్రెయిన్ ఎలా ట్యూనింగ్ చేస్తారో,అమ్మాయిలు అనగానే పింక్ కలర్,అబ్బాయిలు అనగానే బ్లూ కలర్.అసలు ఈ వెర్రి పిల్లలు పుట్టగానే హాస్పిటల్ నుండే మెదలవుతుంది.పుట్టినబిడ్డ ఆడపిల్ల అయితే పింక్ కలర్ బ్లాంకెట్,మగబిడ్డ అయితే బ్లూ కలర్ బ్లాంకెట్ లో చుట్టి తల్లి చేతుల్లో పెడతారు.ఫ్రీ కంట్రీ,ఫ్రీ కంట్రీ అంటారు కాని,నా మొహం అమ్మాయంటే ఇలానే ఉండాలి,ఇవే రంగులు వేసుకోవాలి అని వాడెవడో డిసైడ్ చెయ్యడమేంటో!అమ్ముకుట్టికి బట్టలు కొనడానికి వెళ్తే ఆ పింక్ కలర్ కి కళ్ళు బైర్లు కమ్మి,నీరసం వస్తుంది.చిన్నప్పుడు నేను ఎన్ని రంగురంగుల బట్టలు వేసుకునేదాన్ని!ఎరుపు,నలుపు,పసుపు,నీల,ఆకుపచ్చ...ఎన్ని రంగులో అవన్ని గుర్తొచ్చి అమ్ముకుట్టి మొహం చూడగానే జాలేస్తుంది.షాపింగ్ కి వెళ్ళేముందే పింక్ కాకుండా వేరే రంగు బట్టలు కొనాలి అని కంకణం కట్టుకొని,షాపంతా గాలిస్తే ఎక్కడో ఒక ఆకుపచ్చ షర్ట్, బ్రౌన్ ప్యాంట్,వాటిమీద కూడ ఎంతో కొంత పింక్ కలర్ పువ్వులో,ప్యాచ్ వర్క్ ఏదోటి ఉంటుంది.సచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం అనుకుంటు కొనుక్కోవడం తప్ప వేరే గత్యంతరం లేదు.ఇక బొమ్మల విషయానికొస్తే మరీ ఘోరంగా ఉంది పరిస్థితి.అమ్మాయిలకైతే డిస్ని ప్రిన్సెస్,జస్టిన్ బీబర్,హలోకిట్టి.అబ్బాయిలకైతే డిస్ని పిక్సార్ కార్స్,స్టార్ వార్స్,ట్రాన్స్ ఫార్మర్లు.ఇంక ఇంతే!

ఇవన్ని చూసినప్పుడు నా చిన్నప్పుడు నేను ఎలాంటి బొమ్మలతో ఆడుకున్నాను అని ఆలోచిస్తే,అసలు నేను ఎప్పుడు ప్రత్యేకంగా బొమ్మలతో,కేవలం బొమ్మలతోనే ఆడుకోలేదు.ఇంట్లో ఉండే మాములు వస్తువులతోనే ఎన్ని ఆటలు ఆడేవాళ్ళం! అట్టపెట్టెలతో గోడలు కట్టేసి,వాటిమీద దుప్పట్టి పరిచి చిన్న గుడారం కట్టి అందులో కూర్చొని చందమామ చదువుతూ,పులిహోర తినేవాళ్ళం.ఇప్పుడు పిల్లలు అలాంటి makeshift గుడారాలు కట్టకుండా camping tents రెడిమేడ్ దొరికేస్తున్నాయి.ఒక్కసారి assemble చేస్తే ఆ టెంట్ అలానే ఉంటుంది.అదే నేను కట్టిన గుడారానికి ఓసారి గోడలు నిలబెట్టాలి,ఓసారి పైనుండి వేసిన దుప్పటి సర్దాలి.ఎంత హడావిడి,ఎంత టాలెంట్ కావాలి.అయినా బొమ్మలు కొనడానికి వచ్చి ఇవన్ని ఆలోచిస్తున్నానేంటబ్బా అని,మళ్ళీ ఈలోకంలోకి వచ్చేస్తే, ఓవైపు educational బొమ్మలు అని కనిపించాయి.ప్రిన్సెస్ లు,బీబర్ ల కన్నా ఇవి కాస్త బెటర్ కదా అనుకుంటు ఆవైపు వెళ్ళాక దిమ్మతిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయినంత పని అయ్యింది.ఓబొమ్మ మీద ఇలా రాసుంది"...improves child's hand-mind coordination,enables grip in readiness for writing in school ..." ఇంకా ఏదో హైటెక్ డిస్క్రిప్షన్ చాలా ఉంది కాని నేను ఇప్పుడు మర్చిపోయాను."అమ్ముకుట్టి,ఈబొమ్మ నీhand-mind coordination పెంచేస్తుందంట,కొనేద్దామా!" అని అడిగితే అమామా..అని తెగ చేతులు తిప్పేస్తు ఏదో చెప్పేసి బోసి నవ్వులు నవ్వింది.ఇంకా కొన్ని బొమ్మల మీద derived benefits అని బోలెడంత కథ రాసుంది.అసలు ఇవన్ని కాదు..బెనిఫిట్స్,ఫిక్సిడ్ డిపాజిట్లు ఈ సోదంతా కాకుండా కేవలం ఆడుకోడానికి మాత్రమే ఏమన్నా బొమ్మలున్నాయేమోనని వెతికాను.అబ్బే వాళ్ళేమయినా నాలా పిచ్చోళ్ళా,అలాంటి బొమ్మలు తయారు చెయ్యడానికి!చివరికి పాటలు పాడే చిన్న కుక్కపిల్ల బొమ్మకొని ఇంటికొచ్చి బ్యాటరీలు వేస్తుంటే,అమ్ముకుట్టి ఆబొమ్మని వదిలేసి ఆబొమ్మతో వచ్చిన ప్యాకేజింగ్ కవర్ తో ఆడుకుంది.అదన్నమాట derived benefits కథ! నాకు షాపులో ఉన్నప్పుడు అర్థమవ్వలేదు సుమీ!



Tuesday, February 14, 2012

లిండా-రెండవభాగం

మొదటిభాగం చదివారా?

"నేను రిసెర్చని.రకరకాల క్యాన్సర్ చికిత్సలు మన వ్యాధినిరోధకవ్యవస్థ మీద ఎలాంటి ప్రభావం చూపుతాయి అనే అంశం మీద నేను రిసెర్చ్ చేసేదాన్ని.దాన్నే Immunology అని కూడ అంటారు" అని చెప్పింది.తరవాత నేను ఇంటికి వచ్చాక గూగులమ్మని అడిగి Immunology గురించి తెలుసుకున్నాక చాలా ఆశ్చర్యమేసింది.ఏదో బళ్ళో ఉన్నప్పుడుimmunity system,immunity power అని సైన్స్ పాఠాల్లో చదువుకున్నాము,అంతటితో అయిపోయింది అని అనుకున్నాను.Immunology వెనక ఇంత కథ ఉంటుందని నేను ఎప్పుడు ఊహించలేదు కూడ! కాని లిండా not a big deal అన్నట్టు ఎంత సింపుల్ గా చెప్పింది.Don't judge a book by its cover అని ఎన్నిసార్లు చదివినా,ఒక మనిషిని కలిసిన మొదటి పదిహేను నిమిషాల్లోనే మనం వాళ్ళ గురించి ఒక అభిప్రాయానికి వచ్చేస్తామంట!దాన్నే first impression అంటాం.చాలాసార్లు first impression అనేది మనం వేసుకునే బట్టలు,మాట్లాడేవిధానం వీటిని బట్టే కదా బేరీజు వేసేది.చిందరవందర జుట్టు,ఎప్పుడు నలిగిపోయిన బట్టలు,ఇంట్లోనుంచి బయటకి రావాలంటేనే భయపడిపోయే లిండా మీద నాకు పెద్ద expectations ఏమి ఉండేవి కాదు.కాని మేము కలిసిన ప్రతిసారి లిండా నన్ను ఏదో రకంగా ఆశ్చర్యపరచేది.పసిపాప నవ్వులా కల్మషం లేకుండా నవ్వేది.నాతో మాట్లాడుతున్నంతసేపు కూడ చుట్టుపక్కల చూస్తూ గాభరా పడేది.ఎప్పుడైనా రెండురోజులు కనిపించకపోతే తలుపుతట్టి పలకరించేది.క్రమంగా లిండాతో ఒక రెండు నిమిషాలు మాట్లడటం అనేది నా దినచర్యలో భాగమైపోయింది.తనని స్నేహితురాలు అనేంత స్నేహం లేదు మా మధ్య.పోని పరిచయస్తురాలు అందామ అంటే ప్రతిరోజు ,ఒక్కొక్కసారి రోజుకి మూడుసార్లు మాట్లాడుకునే మేము ఒట్టి పరిచయస్తులం ఎలా అవుతాము?

ఒకరోజు మధ్యాహ్నంవేళ తలుపుతట్టి ఈరోజు date ఎంత అని అడిగింది.date చెప్పాను."ఇంకా రెండురోజుల్లో మిషిగన్ లో ఉంటున్న మా అమ్మాయి పుట్టినరోజు.స్టీవ్ ని గ్రీటింగ్ కార్డ్ పంపమని చెప్పాను.పంపాడో,లేదో" అని తనలో తనే గొణ్ణుక్కొంది."పోని,నేను తెచ్చిపెట్టనా గ్రీటింగ్ కార్డ్?" అని అడిగాను.ఒద్దని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.ఆ తరవాత ఆవిషయం నేను కూడ మర్చిపోయాను.తరవాత ఒకరోజు రాత్రి మేము భోజనాలు చేస్తుంటే తలుపు చప్పుడయ్యింది.లిండా తలుపుతట్టే విధానం కూడా గమ్మత్తుగా ఉంటుంది.ఆ శబ్దం వింటూనే అర్ధమవుతుంది.తలుపుకి అవతలివైపు లిండా ఉందని.తలుపు తెరిచి ఏంటని అడిగాను."ఏంటి?అప్పుడే మరిచిపోయావా"అని నిలదీసింది నన్ను.నేను కాసేపు తికమకపడి,నాకు ఙ్ఞాపకశక్తి కాస్త తక్కువలే ఇంతకి విషయమేంటో చెప్పు అంటే "ఈరోజు మా అమ్మాయి పుట్టినరోజు" అని చెప్పింది.చాలా సంతోషంగా ఉంది,తన మొహం చూస్తేనే తెలుస్తుంది."ఒకసారి మాఇంటికి వస్తావా?" అని పిలిచింది.మొదటిసారి నన్ను వాళ్ళింటికి పిలిచింది."కాసేపయ్యాక వస్తాను.నేను ఇప్పుడు భోజనం చేస్తున్నాను"అని చెప్తే,ఇప్పుడే వచ్చేద్దువుకానిలే,ఒక్కసారి వచ్చి వెళ్ళు అని గుమ్మం దగ్గరే నిల్చుంది.ఇంక లాభం లేదు.నేను వచ్చేదాక కదలదని అర్ధమయ్యింది.అయినా చిన్నపిల్లల్లా ఈ మంకుపట్టు ఏమిటో అనుకుంటూ చెప్పులేసుకొని బయలుదేరాను.వన్ బెడ్రూం అపార్ట్మెంట్.ఒకే ఒక్క లైట్ వేసి ఉండటం మూలాన ఇల్లంతా కాస్త చీకటి చీకటిగా ఉంది.కాఫీ టేబుల్ మీద చిన్న చిన్న పజిల్ పుస్తకాలు,బైబిల్ ఉంది.గమ్మత్తయిన విషయమేమిటంటే,తను సోఫాలో ఎప్పుడు ఒకే చోట కూర్చుంటుంది.తను కూర్చునేచోట మాత్రం బరువు వల్ల కుంగినట్టు అయిపోయి,మిగతా సోఫా మొత్తం కొత్తగా ఉంది.హాల్లో ఒక మూలన చిన్న క్రిస్మస్ చెట్టు,చిన్న చిన్న లైట్లతో అలంకరించబడి,కింద టెడ్డిబేర్ బొమ్మలు పొందికగా అమర్చి ఉన్నాయి.ఆగస్ట్ నెలలో క్రిస్మస్ వాతావరణం కాస్త కొత్తగా అనిపించింది."మీ ఇంట్లో చాలా బొమ్మలు ఉన్నాయే" అన్నాను నవ్వుతూ. గత ఏడాది తన మనవరాలు ఆ క్రిస్మస్ ట్రీ ని అలంకరించిందంట,అప్పట్నుండి ఆ అలంకరణలేవి కదిలించకుండా అలానే ఉంచిందంట!వీళ్ళకి దీపావళి పండగ లేనిదే మంచిదయ్యింది అని అనుకున్నాను. "ఏమిటి రమ్మన్నావు,కేక్ ఏమన్నా పెడతావా?,అలా అయితే చెప్పు మా ఆయన్ని కూడ రమ్మంటాను" అని అంటే,ఒక నవ్వు నవ్వి "నువ్వు చాలా ఫన్ని" అని అన్నది.ఫన్ని కాదు యమ సీరియస్సు అని అంటే పగలబడి నవ్వింది.ఆహా!మొదటిసారి లిండా ఎలాంటి భయం,ఆదుర్దా లేకుండా హాయిగా నవ్వింది."ఎప్పుడు ఇలా నవ్వుతూ,సంతోషంగా ఉండు.చిన్న చిన్న విషయాలకే కంగారుపడకు" అని చెప్పాను.అప్పుడు చెప్పింది,తనకి నెమ్మది నెమ్మదిగా ఙ్ఞాపకశక్తి తగ్గిపోతుందంట,దానివల్ల anxiety attacks వస్తుంటాయంట. అప్పుడు చూపించింది,డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఉన్న గులాబి పువ్వుల్ని.వాళ్ళమ్మయి పంపించిందంట."సాయంత్రం ఫోన్ లో కూడ మాట్లాడాను,నీకు పువ్వులు చూపించాలని పిలిచాను"అని చెప్పింది."గులాబీలు బాగున్నాయి" అని చెప్పాను. తరవాత హాల్లో గోడల మీద ఉన్న ఫోటోల్లో ఉన్న తన పిల్లలు,వాళ్ళ పిల్లల్లు అందరిని చూపించింది.

నాలుగునెలల తరువాత ఒకరోజు లిండా మాఇంటి తలుపు తట్టినప్పుడు మాటల్లో మాటగా చెప్పాను,ఇంకొన్ని రోజుల్లో మేము ఇల్లు ఖాళీ చేసివెళ్ళిపోతున్నాము అని.చాలా బాధపడింది.మన ఇండియాలో మాదిరి ఇళ్ళు మారుతుంటే సహాయానికి మనుషులు దొరకరు,దొరికినా గూబగుయ్యిమనిపించేన్ని డబ్బులు వసూలు చేస్తారు కాబట్టి అన్ని మనమే సర్దుకోవాలి.పరమ బిజీగా సామాన్లు ప్యాక్ చేస్తుంటే లిండా తలుపు తట్టేది.బయటేమో ఒకటే చలి,ఇంట్లోకి వచ్చి కూర్చొని నువ్వు కబుర్లు చెప్పు నేను ఇళ్ళు సర్దుకుంటాను అంటే వచ్చేదికాదు.అలానే బయట నిల్చునేది.ఒకరోజు తలుపుతట్టి "నేను మీఇంటికి రావడం మీఆయనకి ఇష్టం లేదు కదా!" అంటు ఒకటే ఏడుపు.నాకు ఒక్కసారి దిమ్మతిరిగిపోయింది."అసలు ఎక్కడ్నుండి వస్తున్నాయి నీకు ఈ ఐడియాలు?నేను కాని,మా ఆయన కాని చెప్పామా నీకు మా ఇంటికి రావద్దని" అని అడిగితే "సారి,నిన్ను బాధపెట్టాను.రెండురోజుల్నుండి సరిగ్గా మెడిసిన్స్ వేసుకోవట్లేదు,అందుకే పిచ్చి ఆలోచనలు వస్తున్నాయి.మీరు వెళ్ళిపోతున్నారని నాకు చాలా బాధగా ఉంది"అని ఏడ్చింది.చాలా బాధేసింది.ప్యాకింగ్ హడావిడిలో నేను కూడ లిండాతో ఈమధ్య సరిగ్గా మాట్లడలేదు.కాసేపు నవ్విద్దామని ఏదో జోక్ చెప్పినా తను నవ్వలేదు.తరవాత మళ్ళీ తను మాఇంటికి రాలేదు.ఇంక చివరిరోజు నేను తన తలుపు తట్టాను.చాలసేపటి వరకు తలుపు తియ్యలేదు. నిద్రపోతుందేమో,డిస్ట్రబ్ చెయ్యడమెందుకులే అని బయలుదేరుతుండగా మెల్లిగా తలుపు తెరిచింది.మొహమంతా చిన్నబోయి ఉంది.ఏంటని అడిగితే జ్వరమని చెప్పింది.మీరు వెళ్ళిపోతే నేను ఎవరితో మాట్లాడాలి అని చాలాసేపు ఏడ్చింది. నేను ఓదార్పుల్లో పరమ వీకు.లిండా అలా ఏడుస్తుంటే నాకు ఏమి మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు.మాఆయనే కల్పించుకొని నిన్ను చూడటానికి మళ్ళి వస్తాము.నువ్వు మాత్రం ఆరోగ్యం జాగ్రత్తగా చూసుకో అని చెప్పి బయలుదేరాము.కాని ఇంతవరకు మేము మళ్ళి లిండాని చూడటానికి వెళ్ళలేదు.ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంటుంది,అసలు ఇంకా గుర్తున్నామో,లేదో లిండాకి,వెళ్ళి అనవసరంగా డిస్ట్రబ్ చెయ్యడం ఎందుకులే అని.కాని లిండాని మాత్రం నేను ఎప్పటికి మర్చిపోలేను.I call her my mystic friend.ఒక్కోసారి గలగలా మాట్లాడుతుంది,ఒక్కోసారి ఏమి మాట్లాడకుండా అలా చూస్తుండిపోతుంది.ఒక్కోసారి నేను ఎవరో తెలియనట్టే చూసి వెళ్ళిపోయేది.ఎప్పుడు ఎలా రియాక్ట్ అవుతుందో నాకయితే అర్ధమయ్యేది కాదు.ఏది ఏమయినా లిండా ఆరోగ్యంగా ఉండాలని,ఉంటుందని కోరుకుంటు ముగిస్తున్నాను.


Thursday, February 2, 2012

లిండా-మొదటిభాగం

లిండాతో నా పరిచయం కాస్త విచిత్రంగా జరిగింది.మావి ఎదురెదురు అపార్ట్మెంట్ లే అయినా,నేను ఆమెని గమనించడానికి నాలుగైదు నెలల సమయం పట్టింది.ఎప్పుడు తలుపులు బిగించుకొని మనదైన చిన్న ప్రపంచంలో బ్రతికే ఈరోజుల్లో ఎదురింట్లో ఎవరున్నారో తెలుసుకోవటానికి ఆమాత్రం టైం పట్టడంలో ఆశ్చర్యం ఏమిలేదులే.ఒకరోజు గ్రాసరి షాపింగ్ తరువాత కార్ లో నుండి షాపింగ్ బ్యాగ్లు తీసుకొని ఇంట్లోకి వస్తుంటే మొదటిసారి గమనించాను,ఎవరో విండో బ్లైండ్స్ లోనుండి నన్ను చూస్తున్నారు.నేను తల ఎత్తి చూసేటప్పటికి కిటికి దగ్గర్నుండి తప్పుకున్నట్టు తెలుస్తుంది.ఎందుకో కాస్త చిరాకనిపించింది.అంతగా చూడాలనిపిస్తే బయటికి వచ్చి చూడాలి,లేదా విండో సాంతం తెరచి చూడాలి కాని ఈ దాగుడుమూతలు ఏంటంట అని విసుక్కొని మా ఆయనతో కూడా అదే మాట అన్నాను.ఆ తరవాత కూడ చాలాసార్లు కిటికి వెనక కదిలే ఆకారాన్ని చూసాను.అసలు ఆడవాళ్ళో,మగవాళ్ళో కూడా తెలిసేది కాదు.కొన్నాళ్ళకి నేను కూడా పట్టించుకోవడం మానేసాను.

ఒకరోజు సాయంత్రం అయిదుగంటల సమయంలో నా ఆరునెలల అమ్ముకుట్టిని ఎత్తుకొని పార్కింగ్ లాట్ లో నడుస్తుంటే,విచిత్రంగా మా ఎదురింటి అపార్ట్మెంట్ తలుపులు తెరుచుకున్నాయి.లోపలి నుండి ఎవరొస్తారో అనే సస్‌పెన్స్ కి తెరదించుతూ తెల్లటి వెంట్రుకలతో,మెహమంతా గమ్మత్తయిన ముడతలతో సన్నగా ఉన్న ఒక ముసలావిడ చాలా జాగ్రత్తగా అడుగులో అడుగేసుకొంటూ నా దగ్గరికొచ్చింది. హాయ్,హెల్లోలు అయిన తరవాత "రోజు నీ బేబిని,నిన్ను చూస్తుంటాను,ఈరోజు నీబేబిని దగ్గర్నుండి చూద్దామని వచ్చాను.నువ్వు ఏమి అనుకోవు కదా" అని అడిగింది.అయ్యో! ఇందులో అనుకోవడానికి ఏమి ఉంది, భేషుగ్గా చూడు అని చెప్పాను.కాని ఒక పదిసెకండ్ల తరవాత"నేను బయట ఎక్కువసేపు ఉండకూడధు.Sorry to bother you!" అంటూ వెళ్ళిపోయింది.ఏమయినా ఆరోగ్య సమస్యలున్నాయేమో పాపం అని అనుకున్నాను.ఆమె వెళ్ళిపోయాక గాని గుర్తురాలేదు నాకు కనీసం ఆవిడ పేరు కూడ కనుక్కోలేదు అని.ఆ తరువాత నుండి నేను బయట కనిపిస్తే,తను కూడ వచ్చి అమ్ముకుట్టిని పలకరించేది.అప్పుడు చెప్పింది తన పేరు లిండా అని.నా పేరు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా కాని తనకి పలకడం రాలేదు,జ్ఞాపకం కూడ ఉండేది కాదు.నన్ను nice lady from India అని పిలిచేది.అలా అలా మావారితో కూడ పరిచయం అయ్యింది లిండాకి.కేవలం అమ్ముకుట్టిని చూడటానికి మాత్రమే బయటకి వచ్చేది.వచ్చినా ఒక నిమిషం కన్నా ఎక్కువసేపు ఉండేది కాదు.లిండా చాలా మితభాషి.చాలా చాలా ప్రైవేట్ పర్సన్.మా గురించి ఏమి అడిగేది కాదు,అలాగే తన గురించి ఏమి చెప్పేది కాదు.మాములుగా కొత్తవాళ్ళతో లొడలొడా మాట్లాడే నేను లిండాతో ఏమి మాట్లాడాలో అర్ధం కాక గమ్మునుండిపోయేదాన్ని.ఒకరోజు రాత్రి ఎనిమిది గంటలప్పుడు మా తలుపు తట్టింది లిండా.మావారు తలుపు తెరిచారు.తన ముఖం కాస్త ఆందోళనగా ఉంది."ఏంటి,ఏమన్నా హెల్ప్ కావాలా"అని అడిగితే,పార్కింగ్ లాట్ లో ఉన్న ఒక తెల్ల పికప్ ట్రక్ ని చూపించి,"ఆ ట్రక్ ఈ బిల్డింగ్ లోని వాళ్ళది కాదు.నిన్న సాయంత్రం నుండి ఇక్కడే ఉంది.నాకెందుకో భయంగా ఉంది.లైసెన్స్ ప్లేట్స్ కూడ అవుట్ ఆఫ్ స్టేట్ ప్లేట్స్ ఉన్నాయి" అంది.ఒక్క క్షణం నేను,మా ఆయన ముఖముఖాలు చూసుకొని,ఎవరైనా విజిటర్స్ వెహికిల్ కావచ్చు.భయపడాల్సిందేమి లేదులే అని చెప్పాము.ఎందుకయినా మంచిది నేను ఆ లైసెన్స్ ప్లేట్స్ నంబర్ నోట్ చేసుకుంటాను అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.అప్పుడనిపించింది, మమ్మల్ని కూడా చాలారోజులు కిటికి చాటు నుండి స్టడి చేసాక కాని మాతో పరిచయం చేసుకోలేదు అని.మొదట్లో తనతో పాటు ఇంకా ఎవరన్నా ఉంటారేమో అనుకున్నాను కాని తరవాత తెలిసింది ఒక్కతే ఒంటరిగా ఉంటుంది అని.ఎప్పుడన్నా రెండు,మూడు రోజులు వరుసగా నేను బయట కనిపించకపోతే మా ఇంటి తలుపు తట్టేది.ఇంట్లోకి రమ్మంటే వచ్చేది కాదు.గుమ్మం బయటే నిలబడి ఒక్కసారి అమ్ముకుట్టిని చూపించమని అడిగేది.ఎప్పుడు ఒక కాటన్ నైట్ పాంట్స్,తెల్లటి చొక్కా వేసుకొని, పైనుండి ఒక నీలపు రంగు స్వెట్టర్ వేసుకొనేది.నాకు గుర్తున్నంత వరకు తనని వేరే రకం బట్టల్లో చూడలేదు.

ఒకరోజు శనివారం ఉదయం మేము బయటకి వెళ్తుంటే, లిండా ఇంట్లోనుంచి ఒకాయన ఏవో సామాన్లు తీసుకొని వెళ్ళి కార్లో పెడుతున్నాడు.సహజంగా నాకున్న క్యూరియాసిటి ఆపుకోలేక వెళ్ళి ఆయనతో మాట్లాడాను."ఏంటి,లిండా ఇళ్ళు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోతుందా,నాకు చెప్పనే లేదే!" అని అడిగాను.ఆయన ముందు నన్ను చూసి కాస్త ఆశ్చర్యపోయి,తరవాత పరిచయం చేసుకొన్నాడు.తన పేరు స్టీవ్ అని,లిండా కొడుకునని చెప్పాడు.లిండాకి అక్కర్లేని సామాన్లు ఛారిటీకి ఇవ్వడానికి తీసుకెళ్తున్నానని,లిండా ఎక్కడికి వెళ్ళడం లేదని, అంతకు ముందు వారమే తన రెంటల్ లీజ్ పొడిగించానని,ఇంకో ఏడాది వరకు ఇక్కడే ఉంటుంది అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.ఆరోజు సాయంత్రం లిండా కనిపిస్తే చెప్పాను మీ అబ్బాయితో మాట్లాడాను అని.అప్పుడు చెప్పింది,తన అసలు ఊరు మిషిగన్ స్టేట్,ఫ్లింట్ అని.లిండాకి ఒక అమ్మాయి,ఇద్దరు అబ్బాయిలు.మిగతా ఇద్దరు పిల్లలు మిషిగన్ లోనే ఉంటారని,స్టీవ్ ఇక్కడ ఉంటున్నాడని,తను కూడ రిటైర్ అయ్యాక ఈఊరొచ్చిందంట.స్టీవ్ మా అపార్ట్మెంట్స్ కి రెండు మైళ్ళ దూరంలో ఇళ్ళు కొనుక్కున్నాడని చెప్పింది."ఫ్లింట్ లో ఉన్నప్పుడు ఏమి జాబ్ చేసేదానివి నువ్వు?" అని అడిగాను.తను కచ్చితంగా స్కూల్ టీచర్ కాని,నర్స్ కాని అయ్యి ఉంటుందని,అదే సమాధానం వినడానికి రెఢీ ఉన్న నేను డంగైపోయే సమాధానం చెప్పింది.